مساجد معمور است و از هدايت خراب . مسجدها ، معمور به أذان و دل‌ها خالى از ايمان . مساجدشان آباد ( از نفوس و يا از نقوش ) و دل‌هايشان خراب از هدايت . به سبب خصومت‌ها و دشمنىها نماز از مسجدها برداشته شود . صف‌ها و جمعيت‌ها بسيار و هواها مختلف . صف‌ها بسيار اما با دل‌هاى پر از بغض و كينه بر يكديگر و با زبان‌هاى مختلف . مساجد پر باشد از كسانى كه خوف خدا ندارند ، جمع مىشوند در آن‌ها براى غيبت و خوردن گوشت اهل حق و در آن توصيف شراب مسكر براى يكديگر مىكنند . گاه باشد كه امام جماعت به حال مستى و بىشعورى نماز بگزارد و از ترس ، او را در حال مستى اكرام كنند و او را به خود واگذارند و عقوبت نكنند و بعد هم براى او عذرى مىسازند . در مساجد درآيند و حلقه حلقه بنشينند و ذكر ايشان و صحبت ايشان دنيا و حبّ دنيا باشد ، با ايشان مجالست مىكنيد كه خداوند را به ايشان نيازى نيست . مساجد معمور باشد از گمراهى و خراب باشد از هدايت ، پس قاريان آن مساجد و آبادكنندگان آن مساجد ( به حضور خود يا به تعمير آن‌ها ) خائب و نااميدترين خلق خدايند ، گمراهى از ايشان جارى مىشود و به سوى ايشان برمىگردد ، حضور در چنين مساجد كه حال اهلش اين است و رفتن به چنين مساجد كفر به خداوند عظيم است ، در صورتى كه به گمراهى ايشان عارف و آگاه باشد . پس مساجد آنان به سبب آن نحوه افعالشان و كردارشان از هدايت خراب و از گمراهى آباد است ، سنّت خدا را تبديل و از حدود تجاوز كرده‌اند ، دعوت به سوى هدايت مىكنند ، مال خدا را قسمت مىكنند ، كشته‌هاى خود را در اين راه شهداء مىخوانند ، پس خدا را به افتراء و انكار ديندار شده‌اند ، به جهل خود مستغنى از علم شده‌اند .